مىدهند ، كتاب‌هاى مفصّل هم ممكن است بنويسند ولى ابتكار عمل را ندارند . يعنى خودشان نمىتوانند نوآورى داشته باشند . اقدام ندارند . نمىتوانند در رابطه با جبهه ديگر خللى ايجاد كنند فقط نقش مدافع را ايفاء مىكنند كه البته رسالت عالمان دين علما و شيعتنا مرابطون يكى از رسالت‌ها همين است ولى ابتكار عمل مسئله مهمى است . و در جاى جاى كتابهاى اين عالم بزرگ هم نقش مدافع‌گونه ايشان برجسته است و هم نقش ابتكار عمل در رابطه با ديدگاه‌هاى كه نسبت به شيعه مطرح است . خيلى از شخصيت‌ها تئورىپردازان و نظريه‌پردازان خوبى هستند ولى در صحنه اجراء و عمل وارد ميدان عمل نمىشوند . ولى مىبينيم اين عالم بزرگ و فرزانه اگر در رابطه با نظام آموزشى حوزه طرح مىدهد اگر در رابطه با نظام آموزشى ، آموزش و پرورش و دانشگاه طرح مىدهد ، خود يك تنه در ميدان مىايستد و مراكز علمى و دانشگاهى را تأسيس مىكند . در سامرا در بغداد در كاظمين و در ايران اسلامى ما الآن سه دانشكده اصول دين دارند در قم و تهران و دزفول دارند و اين نشان دهنده اين است كه اين شخصيت تنها يك شخصيت نظريه‌پرداز و تئورىپرداز نيست در ميدان عمل هم حضور جدى دارد . عدّه‌اى شعار وحدت سر مىدهند كه شعار مقدسى است و بسيار بجاست . اما گاهى آنچنان شعار وحدت سر مىدهند كه از اصول مىگذرند . آن اصول را رعايت نمىكنند . ولى شخصيتى كه انسان احساس مىكند در جاى جاى كتاب‌هاى او اگر سخن از وحدت به ميان آورده با حفظ تمام اصول تشيع است . اين نكته ، بسيار مهم و در خور دقت است انسان شعار وحدت بدهد . پراكندگى مسلمانان ، هنر نيست اما در عين حال اصول مكتب تشيع در جاى جاى شعار وحدت حفظ كند . اين نكته را انسان به خوبى در كلمات ايشان مىبيند . ايشان مسئله مهمى كه معتقدند تحول در حوزه و تحول در دانشگاه را منشاء تحول جهان اسلام مىداند . اگر در سن هيجده سالگى به قم مىآيد و پيشنهاد تحول مىدهد خيلى مهم است . در عراق طرح براى آموزش و پرورش دارد او